8.10. Dzień 4. Wodospady.

Dzisiejszy dzień zaczął się dla mnie o 5:30. Jaśniejące niebo, a po chwili wschód słońca dość skutecznie przepędziły z moich oczu sen. Dostrzegłem, że mimo wczesnej pory, wzdłuż rzeki spacerowali jacyś ludzie. Podnosili coś z ziemi, płukali w rzece i wrzucali do koszy i toreb. Procederem tym zajmowały się całe rodziny od najstarszych aż po dzieci. Jak się później dowiedziałem w górach spadł deszcz i podniósł się poziom rzeki. Ryby zaczęły wpadać na kamienisty brzeg i tam ginęły. W porze deszczowej jest to zjawisko dość powszechne i zdarza się tutaj niemal co drugi dzień. Jednak teraz od bardzo dawna nie padało, więc połów był miłą niespodzianką.

Dzisiejszy dzień postanowiliśmy spędzić nad wodospadami. Jako środek transportu wybraliśmy autostop. Jest to tutaj dość powszechny sposób komunikacji międzymiastowej. Po chwili stania na poboczu zatrzymaliśmy samochód osobowy. Na początku upewniliśmy się, że jedziemy w tym samym kierunku, uzgodniliśmy cenę, a później ja jako trzecia osoba na przedzie, a wujek jako czwarty na tyle, usadowiliśmy się w pojeździe.

Na początek indiańska wioska Pampa Michi. Mieszkający tu Indianie dla potrzeb turystów odtwarzają sceny z życia pierwotnych Indian: noszą stroje ludowe (Kuchma), wytwarzają pamiątki, gotują potrawy, oprowadzają po wiosce, tańczą i śpiewają. Gdy przyjechaliśmy do wioski była już tam spora grupa turystów tak z Peru jak i z zagranicy. Zwiedziłem wszystkie atrakcje i zrobiłem zdjęcia z trzymanymi przez nich zwierzętami: małpka Titi, kapucynka (w trakcie pozowania do zdjęcia  ukradła mi czapkę i chciała uciec), Capibary, Choro (miniatura goryla), papugi.

Dalszą podróż kontynuujemy autobusem ze studentami z Limy. Jadą w tym samym kierunku, więc świetnie się składa. Niestety żaden z nich nie mówi po angielsku, więc nasza rozmowa ogranicza się jedynie do podstawowej wymiany informacji. Nie mniej jednak świetnie się tu czuję – atmosfera jest bardzo miła, a studenci sympatyczni i ciekawi nas. Aby dotrzeć do wodospadów musimy pokonać autobusem niezbyt dobrej jakości piaszczystą drogę, wspinając się równocześnie na znaczną wysokość. Oba wodospady (Bayos i Vello de la Novia) są położone dość blisko siebie. Z powodu panującej tu od dłuższego czasu suszy, nie niosą ze sobą zbyt dużej ilości wody, ale i tak sprawiają niesamowite wrażenie. Po obejrzeniu ich, czas na posiłek. Są to smażone banany, popijane sokiem prosto z orzecha kokosowego. Orzech po wypiciu jest rozłupywany a miąższ z niego wykrajany i zabierany na drogę jako przekąska. Do domu zabieramy się z tymi samymi studentami. W czasie zabawy, przypominającej głuchy telefon, gdy nadeszła moja kolej, zaproponowałem zdanie „W Szczebrzeszynie chrząszcz brzmi w trzcinie”, czym wywołałem wielki aplauz. Po powrocie jemy ryż gotowany w liściach.

W drodze do La Merced zajeżdżamy do jednego z dwóch tutejszych ogrodów botaniczno-zoologicznych. Oprowadza nas po nim 9-cio letni chłopiec. Możemy tu podziwiać kwiaty dziko rosnących roślin, motyle, kajmany, żółwie, węże, małpy, papugi, etc. Nasz przewodnik zatrzymuje się przy każdym obiekcie i długo o nim opowiada.